Ervaringen · Neuropathie
Brandende, tintelende voeten: deze natuurlijke aanpak bij neuropathie veranderde mijn leven
Word je steeds opnieuw wakker van brandende, tintelende of gevoelloze voeten en wil je niet de rest van je leven afhankelijk zijn van pijnstillers met bijwerkingen? In dit artikel vertelt onze redactrice Marieke Visser (53) over haar zware jaren met nachtelijke zenuwpijn in haar voeten, en over een onverwachte wending: met één eenvoudig natuurlijk supplement, naast haar reguliere behandeling, werden haar nachten rustiger en haar klachten milder.
Neuropathie sluipt er vaak ongemerkt in en wordt meestal afgedaan als ‘wat tintelende voeten’ of een gewoon ouderdomsverschijnsel. Maar dat eerste prikkelende, brandende gevoel in de tenen blijft zelden iets eenmaligs. Dat het geen randverschijnsel is, blijkt uit de cijfers: in Nederlands bevolkingsonderzoek bleek ongeveer 4 procent van de mensen van middelbare leeftijd en ouder polyneuropathie te hebben1. En met de jaren kan de zenuwschade geleidelijk erger worden.2
Wat mensen met neuropathie toch hoop geeft: naast de behandeling van de huisarts of neuroloog zijn er mensen die een natuurlijke aanvulling vonden, zonder steeds meer medicijnen te slikken en zonder hun hele leven om te gooien. Zo ging het onze redactrice Marieke Visser. Hier vertelt ze het zelf, van het begin af aan.
Leven met neuropathie: moet dat altijd zo blijven?
Midden in de nacht word ik wakker van de pijn. Mijn voeten branden alsof ik op gloeiende kooltjes sta, met scherpe prikken die als stroomstootjes door mijn tenen schieten. Ik probeer ze stil te houden, maar zelfs het gewicht van het dekbed is al ondraaglijk. Voorzichtig schuif ik het weg en in het schemerlicht probeer ik mijn voeten te masseren, maar het helpt niet: het gevoel zit dieper dan de huid. Slapen is uitgesloten. Ik blijf op de rand van het bed zitten, mijn voet in mijn handen, en wacht tot het overgaat. De volgende ochtend zijn mijn voeten dof en half gevoelloos, strompel ik door het huis en bel ik mijn afspraken af.
Al meer dan acht jaar zijn deze zenuwklachten mijn ongewenste metgezel. In het begin was het alleen een licht tintelen in mijn tenen, maar gaandeweg werd het branden heviger, de gevoelloosheid uitgebreider en alles onvoorspelbaarder. Soms zijn het mijn tenen, soms mijn voetzolen, soms trekt het omhoog naar mijn onderbenen. En altijd hetzelfde patroon: uit het niets, meestal ’s avonds en ’s nachts, met volle kracht.
Overdag blijft de onzekerheid hangen. Ik voel de grond soms nauwelijks onder mijn voeten en vraag me voortdurend af of ik straks struikel op de trap of op een ongelijke stoep. Een spontaan uitstapje, het zondagse familiediner, wandelen met mijn man, middagen in de tuin: alles hangt ineens af van de vraag hoe mijn voeten zich voelen. Ik moet elke stap afwegen en bij elke schoen twee keer nadenken.
Het zwaarst weegt het emotionele deel. Het gevoel overgeleverd te zijn aan je eigen zenuwen en nooit te weten wanneer ze weer in opstand komen. De zorg dat het gevoel in mijn voeten steeds verder wegebt, dat mijn evenwicht slechter wordt en ik mijn zelfstandigheid verlies. Ik leefde op het ritme van mijn zenuwpijn, in een eindeloos onderhandelen tussen wat ik wilde en wat mijn voeten toestonden.
Gevangen in een vicieuze cirkel: als medicijnen tegen zenuwpijn méér kwaad dan goed doen
Om de ergste nachten door te komen nam ik de gebruikelijke middelen tegen zenuwpijn, die mijn huisarts voorschreef. Op dat moment hielp het een beetje, maar ik betaalde een prijs: ik werd suf en duizelig, mijn hoofd voelde de hele dag als in de watten en het beviel me steeds minder dat ik ze eigenlijk voor altijd zou moeten slikken. Gewone pijnstillers deden vrijwel niets.
Tegelijkertijd deed ik alles wat je volgens de folders hoort te doen. Gezond en gevarieerd eten, nauwelijks alcohol, goed op mijn voeten letten, de bekende B-vitamines. Het was vermoeiend, en toch bleven de klachten terugkomen. Bij mij werd bovendien nooit een duidelijke oorzaak gevonden, en dat maakte me radeloos: ik deed ogenschijnlijk alles goed, en toch bleven de nachten even zwaar.
Moest ik me er echt bij neerleggen dat ik de rest van mijn leven zou schommelen tussen bijwerkingen en berusting, zonder ooit rust te vinden? Nee. Er moest een betere weg zijn.
Dan zoek ik het zelf maar uit!
Ik wilde niet langer alleen reageren, maar eindelijk begrijpen waarom de klachten bleven terugkomen ondanks gezonde leefstijl en pillen. Dus dook ik zelf in vakartikelen en op de websites van patiëntenorganisaties, avond na avond, met groeiende nieuwsgierigheid.
Eerst stuitte ik op een verrassend cijfer: bij bijna de helft van de mensen met polyneuropathie wordt geen duidelijke oorzaak gevonden.1 Ik was dus zeker niet de enige. Daarna las ik iets wat me nooit eerder zo helder was geweest: zenuwpijn is niet alleen ‘beschadigde draadjes’. Overzichtsstudies beschrijven dat ook ontstekingsprocessen rond de zenuwen en overgevoelige zenuwcellen3 een rol spelen, vooral in laboratoriumonderzoek en dierproeven. Dat verklaarde waarom gewone pijnstillers bij mij zo weinig deden: ze grijpen niet aan op dat proces.
Vanaf dat moment keek ik met andere ogen naar mijn probleem. Als overprikkelde, geïrriteerde zenuwen de echte motor van de klachten zijn, moest er een manier zijn om precies daar iets aan te doen, in plaats van steeds alleen de pijnsignalen te dempen. Voor het eerst sinds lange tijd had ik het gevoel een concreet spoor te volgen. Ik las door.
Deze ontdekking opende mijn ogen!
Hoe verder ik groef, hoe vaker ik twee afkortingen tegenkwam: EPA en DHA, de actieve omega-3-vetzuren uit vette vis. Onderzoek wijst erop dat juist deze vetzuren de overmatige ontstekingsreactie rond zenuwen kunnen temperen en dat zenuwcellen ze als bouwsteen gebruiken.
In een kleine gerandomiseerde studie4 bij vrouwen met borstkanker die tijdens chemotherapie met paclitaxel omega-3 kregen, bleef 70 procent gespaard van zenuwklachten, tegen 41 procent in de placebogroep. De studie was wel klein en het verschil in ernst was niet significant; het moet nog door groter onderzoek worden bevestigd. Maar de richting klopte precies met mijn spoor.
Ook een dubbelblinde, placebogecontroleerde studie bij mensen met type 1-diabetes5 kwam tot een veelzeggend resultaat: na 180 dagen met een hoge dagelijkse dosis EPA en DHA hadden de deelnemers duidelijk meer zenuwvezels in het hoornvlies (een gevoelige maat voor zenuwherstel) dan de placebogroep, en een eerdere pilotstudie6 zag na een jaar iets soortgelijks. Wel lieten de meeste metingen van de zenuwfunctie in de grote studie geen verschil zien, en de resultaten gelden voor een specifieke groep. Onderzoekers benadrukken dat een voldoende dosis en de juiste bron nog in vervolgonderzoek moeten worden getoetst.
Twee dingen werden me meteen duidelijk: de dosis telt, en omega-3 is geen wondermiddel dat medische behandeling vervangt. Maar als bouwsteen die ondersteunend werkt rond de zenuwen, om uit te proberen náást mijn medische behandeling, klonk het precies als de natuurlijke aanpak die ik zocht.
De meest voor de hand liggende bron is vette vis. Maar daar zat juist mijn probleem. Om aan mijn behoefte te komen zou ik elke dag zo’n 300 g zalm moeten eten, een hoeveelheid die nauwelijks vol te houden is. Daar kwamen de bekende zorgen over zware metalen en microplastics bij, en de simpele hoge prijs van goede zalm, elke dag. Vis alleen was voor mij dus geen oplossing.
Dus nam ik bij de drogist het eerste goedkope omega-3-supplement dat ik vond. Vol hoop slikte ik elke dag de capsules en wachtte af. Maar er gebeurde niets. Wéken geen verandering. De teleurstelling was groot, tot ik begreep dat ik gewoon het verkeerde product had gekocht.
Ik leerde dat er drie soorten omega-3 bestaan: het plantaardige ALA en het mariene EPA en DHA. Alleen EPA en DHA kan het lichaam rechtstreeks gebruiken; ALA moet eerst worden omgezet, en dat gebeurt bijna nooit in voldoende mate. Wat telt is dus een vermeld gehalte aan EPA en DHA en een voldoende hoge dosis, niet de prijs op de verpakking. De onderzoeken waarin tenminste een signaal van zenuwherstel zichtbaar werd, werkten met een stevige dagelijkse dosis: duidelijk veel meer dan goedkope capsules uit het schap bieden. Nog een kwaliteitskenmerk is de versheid van de olie: een ranzige geur of visachtige oprispingen wijzen op geoxideerde olie van matige kwaliteit, en een goed referentiepunt is de zogeheten TOTOX-waarde. Met deze checklist in mijn hoofd wist ik eindelijk waar ik op moest letten.
Licht aan het einde van de tunnel
Op een gewone middag belde mijn buurvrouw Annelies aan, omdat ik een pakketje voor haar had aangenomen. We raakten aan de praat en op een gegeven moment zei ze dat ze naar dit pakket had uitgekeken: capsules met hoogwaardig omega-3 van het bedrijf VitaMoment, die ze al een tijdje nam.
Ze vertelde enthousiast dat haar algehele welzijn sindsdien merkbaar was verbeterd. Toen ik haar over mijn voeten en mijn lange zoektocht vertelde, deed ze het niet af, integendeel: ze spitste haar oren. Haar vertrouwde apotheker had haar precies uitgelegd waarom omega-3 zo interessant is voor het zenuwstelsel, en dat sloot verrassend goed aan bij wat ik zelf met veel moeite bij elkaar had gelezen. Dit was het laatste puzzelstukje dat ik nog miste. Ik vroeg of ze het me rustig wilde vertellen, en Annelies schoof bij me aan de keukentafel.
De fout die bijna iedereen maakt
Wat Annelies me vervolgens vertelde, zette de zaken definitief in beweging. Haar apotheker had haar de fout uitgelegd die bijna iedereen maakt: je alleen richten op het dempen van het pijnsignaal en de omgeving van de zenuw over het hoofd zien. Beschadigde, overprikkelde zenuwen sturen namelijk onophoudelijk alarmsignalen uit, en in en rond de zenuw komen daarbij ontstekingsstoffen vrij die de gevoeligheid en de pijn nog verder opvoeren. Een tablet dempt het signaal, maar bemoeit zich niet met dat proces.
En daar sloot voor mij de cirkel: in laboratoriumonderzoek vormt het lichaam uit EPA en DHA stoffen, de zogeheten resolvines,3 die ontsteking helpen doven en in dierproeven overgevoeligheid en zenuwpijn verminderden. Opeens viel veel op zijn plek, ook wat ik zelf had gelezen: dat een mogelijk voordeel via de omgeving van de zenuw verloopt, en dat een voldoende dosis daarbij heel belangrijk is.
Een ontdekking die alles veranderde
Bij VitaMoment vind je omega-3-capsules op basis van hoogwaardige visolie. Ze zijn vrij van zware metalen en afkomstig van gecertificeerde, duurzame visserij. Het product onderscheidt zich door een zeer hoge dosering EPA en DHA, een gecontroleerde kwaliteit en een door een laboratorium gecertificeerde zuiverheid van de ingrediënten. Precies de criteria die ik mezelf met moeite had aangeleerd, en dat alles zonder dat ik elke dag zalm hoefde te eten.
Bovendien kan elke dag 300 g kwaliteitszalm behoorlijk duur worden. Gemiddeld kost een dagportie € 7,50, oftewel maar liefst € 232,50 per maand!
Al na een paar weken!
Ik begon met drie capsules per dag, geurloos en zonder de visoprispingen die ik van het supplement van de drogist kende. In het begin bleef ik sceptisch. Maar na enkele weken merkte ik écht verandering. De nachten werden rustiger en als het branden toch opspeelde, was het duidelijk milder dan vroeger.
Voor het eerst in jaren was ik niet meer bij elke stap en elke avond bang voor de nacht. Ik waagde me weer in de tuin: wieden, planten, mijn rozen snoeien, alles waar ik bijna afstand van had gedaan. Ook de langere wandelingen met mijn man werden weer wat ze horen te zijn: een plezier in plaats van een kwelling.
Natuurlijk weet ik dat omega-3 geen wondermiddel is en niet bij iedereen hetzelfde werkt. Maar voor mij maakte dat ene puzzelstukje het verschil waar ik zo lang naar had gezocht.
Een advies uit het hart
Of de capsules voor iedereen zo goed werken als voor mij, kan ik niet beloven: elk lichaam is anders. Maar als je, zoals ik toen, last hebt van brandende, tintelende of gevoelloze voeten en een natuurlijke aanvulling zoekt die kijkt naar de omgeving van de zenuw en niet alleen het pijnsignaal dempt, dan is het naar mijn mening een eerlijke poging waard. Dankzij de niet-goed-geld-terug-garantie van 100 dagen loop je geen enkel risico. Wie de omega-3-capsules van VitaMoment wil proberen, kan hier gewoon klikken:
Wie VitaMoment Omega 3 zelf wil proberen, klikt gewoon hier:
100 dagen niet-goed-geld-terug-garantie
Wacht even...
Als je nu aarzelt:
Zo was ik destijds ook.
Ik las ervaringsverhalen, vond dat één op de twee te glad en één op de drie te enthousiast klonk, en vroeg me af of ik zo’n verhaal wel moest geloven. Die scepsis hield me in het begin tegen. Wat uiteindelijk de doorslag gaf, was iets heel nuchters:
ik kon alles 100 dagen proberen zonder iets te riskeren; werkt het niet voor mij, dan krijg ik mijn geld terug. Alleen dat besef liet mijn scepsis de ruimte om het te proberen. Nu weet ik dat ik gelijk had om kritisch te zijn. En tegelijk had ik ongelijk om daar te blijven steken. Drie vragen spookten toen steeds door mijn hoofd. Misschien herken je ze.
“Mijn geval is vast anders.”
Dat dacht ik bij elk verhaal dat ik las. Mijn klachten leken me nu eens heviger, dan weer minder dramatisch, mijn verloop totaal anders dan in de verhalen… En toch ging het uiteindelijk in de meeste verhalen om hetzelfde grondpatroon: een systeem in het lichaam dat ontspoord is en zijn evenwicht niet meer zelf terugvindt. Of dat bij jou precies zo is, kan ik niet beoordelen. Wat ik wel kan zeggen: mijn geval was geen schoolvoorbeeld, en toch werkte het.
“Kan zoiets simpels echt iets veranderen aan mijn probleem?”
Omdat je systeem opnieuw leert zichzelf te reguleren. Eén ding onderschatte ik in het begin: sommige dingen gebeuren niet van vandaag op morgen, en zenuwen hebben tijd nodig. Bij mij duurde het maar liefst twee maanden voordat ik het verschil echt voelde, en ik ben blij dat ik meteen de grootste voorraad koos. Anders was ik waarschijnlijk na het eerste potje gestopt en had ik nooit geweten of het werkte. Natuurlijk vervangt dit geen onderzoek of medische behandeling, als iemand die echt nodig heeft. Maar het kan de reden zijn dat het daar niet eens van komt.
“Maar ik heb al zoveel geprobeerd.”
Het ligt zelden aan de voedingsstof zelf, maar aan een te lage dosering, een ongunstige vorm of de verkeerde combinatie met andere stoffen. En als het ook deze keer niet werkt? Dan zou het de eerste keer zijn dat een poging me niets kostte.
Vorm dus vooral je eigen mening. Wie weet vind je echt een oplossing die bij jou past.
Welke weg je ook kiest om weer een evenwichtig en gezond dagelijks leven te vinden, ik wens je van harte succes en vertrouwen!
Jouw Marieke Visser
Over de redactrice:
Marieke Visser (53) geeft andere mensen met zenuwpijn moed. “Toen de klachten steeds erger werden, had ik het gevoel dat ik alleen kon kiezen tussen medicijnen met bijwerkingen en berusting”, vertelt de moeder van twee kinderen. Maar daar nam ze geen genoegen mee. Door intensief onderzoek ontdekte ze het verband tussen zenuwontsteking en voeding en vond ze in een hoogwaardig, goed gedoseerd omega-3 een natuurlijke bouwsteen die haar hielp. Haar verhaal laat zien: er is niet één weg, maar voor ieder die getroffen is bestaat een passende oplossing.
100 dagen niet-goed-geld-terug-garantie